“สว.กัลยา” โวยกลางสภา ถนนมรณะ-หมอขาดแคลน จี้ดัน “แม่ฮ่องสอน เขตเศรษฐกิจพิเศษชายแดน
วันที่ 1 กันยายน 2569 นางกัลยา ใหญ่ประสาน สมาชิกวุฒิสภา (สว.) จ.ลำพูน ลุกขึ้นอภิปรายขอหารือระหว่างการประชุมวุฒิสภาเพื่อสะท้อนปัญหาความเดือดร้อนของประชาชนว่า จ.แม่ฮ่องสอนเกิดความเหลื่อมล้ำและคุณภาพชีวิตที่ถูกทอดทิ้งอย่างหนัก ทั้งเรื่องโครงสร้างพื้นฐานพังพินาศและระบบสาธารณสุขที่เข้าขั้นวิกฤต จากการที่ตนได้ลงพื้นที่จริงถึง 2 ครั้งในโครงการสว. พบประชาชนภาคเหนือ ได้พบสารพัดปัญหาดังนี้
ถนนมรณะและไฟดับทั้งเมือง: เส้นทางหลวง 108 เกิดปัญหาดินสไลด์และต้นไม้โค่นทับถนน ประชาชนต้องเตรียมเสบียงไว้ในรถเพราะกว่าจะเคลียร์ทางได้ใช้เวลานาน มิหนำซ้ำเมื่อต้นไม้ทับสายไฟ ยังพาลทำเอาไฟดับทั้งเมือง บางครั้งต้องใช้เวลาแก้ไขนานถึง 2 วัน
สัญญาณเน็ตบอดสนิท: เมื่อเกิดอุบัติเหตุ ไม่สามารถแจ้งเหตุหรือขอความช่วยเหลือได้ทันท่วงที เพราะสัญญาณอินเทอร์เน็ตไม่ครอบคลุม
ป่วยหนักเท่ากับรอความตาย: ในช่วงหน้าฝน ถนนจากหมู่บ้านบนดอยลงมาสู่ตัวอำเภอจะเละเป็นโคลน คนป่วยเปราะบางแทบหมดสิทธิ์ไปโรงพยาบาล จนบางรายต้องเสียชีวิตลงกลางทาง ซ้ำร้ายเมื่อชาวบ้านจะซ่อมแซมถนน ก็มักถูกเจ้าหน้าที่รัฐอ้างกฎหมายป่าไม้เข้ามากีดกัน
หมอขาดแคลนขั้นวิกฤต: โรงพยาบาลสบเมยมีแพทย์เพียง 4 คน ต้องแบกรับชีวิตประชาชนกว่า 40,000 คน หรือเฉลี่ยแพทย์ 1 คนต่อประชากรถึง 12,000 คน
เดินทางหฤโหด: การสัญจรยากลำบากจนชาวบ้านไม่นับระยะทางเป็นกิโลเมตร แต่นับเป็น “ชั่วโมง” ขนาดยางรถยนต์ที่ปกติใช้งานได้หลายปี เมื่อมาเจอสภาพถนนที่นี่เพียงปีเดียวก็สึกหมดสภาพ
ภาระผู้ลี้ภัยและมลพิษ: การตัดงบช่วยเหลือผู้ลี้ภัยของประธานาธิบดีทรัมป์แห่งสหรัฐ ทำให้ฝ่ายไทยต้องแบกรับภาระดูแลผู้อพยพกว่าหมื่นคนใน 2 ค่าย ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2570 รวมถึงมีปัญหาสารเคมีปนเปื้อนในแม่น้ำสาละวินที่ยังไม่ได้รับการแก้ไขอย่างเด็ดขาด
สว.กัลยา จึงเรียกร้องให้ยกระดับจังหวัดแม่ฮ่องสอนเป็น “เขตเศรษฐกิจชายแดนพิเศษ” เพื่อปลดล็อกข้อกฎหมายที่เป็นอุปสรรคต่อการพัฒนา พร้อมจี้ให้รัฐเข้าไปส่งเสริมอาชีพ ลดการใช้สารเคมี และเพิ่มมูลค่าเศรษฐกิจในป่า เพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตชาวแม่ฮ่องสอน โดยย้ำหนักแน่นว่าอย่าปล่อยให้พวกเขาต้องต่อสู้กันเองตามลำพัง และอย่าให้ความเหลื่อมล้ำขยายตัวไปมากกว่านี้
